Marcowa prezentacja w legnickiej Galerii Sztuki obejmuje niewielki, ale znakomity wybór kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie i we Wrocławiu oraz Galerii Starmach – kilkanaście obrazów z krakowskiego muzeum (kilka z nich na co dzień można oglądać w Krakowie w Galerii Sztuki Polskiej XX wieku w Sali Grupy Krakowskiej) oraz kilka ze zbiorów wrocławskich. Galeria Starmach udostępniła całą swoją kolekcję czarnobiałych fotografii artysty, stanowiących kontynuację niezwykle malarskiego i wysublimowanego spojrzenia Tarasina na rzeczywistość.

Prezentację otwiera najwcześniejsza praca Tarasina znajdująca się w kolekcji Muzeum – Akt z ok. 1954 roku, w którym widać wyraźnie realistyczne, bardzo jeszcze „uczniowskie” potraktowanie modela. W późniejszych obrazach, np. Uczcie z 1957 czy Szyldzie z 1959 roku, uderza niemal abstrakcyjne ujęcie rzeczywistości.

Twórczość lat 60. zdominowały przedmioty – ich świat zawsze interesował Tarasina. Artysta zaczynał od realistycznego zapisu obserwowanych rzeczy, które następnie redukował, upraszczał, aż stworzył cały system znaków abstrakcyjnych. Tak powstały znaki-przedmioty, znaki-symbole, odbicia form wziętych z bezpośrednio otaczającej nas rzeczywistości, tworzące nowy kod komunikacyjny, np. w pracach z lat 70. – Zachód słońca, Kolekcja I.

Ekspozycję zamyka Magazyn, obraz z 1990 roku. Praca, która dzięki swej niezwykłej urodzie stanowi podsumowanie twórczości artysty; budowana za pomocą linearnych układów linii, na których ustawione zostały „przedmioty”. Całość kompozycji, jak zwykle w malarstwie Tarasina, przepojona jest subtelną gamą kolorystyczną.

Ten kameralny pokaz zamykający się w kilkunastu pracach malarskich i doborowym zestawie artystycznej fotografii daje jednak możliwość prześledzenia drogi rozwoju sztuki Tarasina, gdzie obraz i fotografia traktowane były jako intelektualne modele mówiące za pomocą plastycznych znaków o harmonii i dysharmonii w świecie.

Jan Tarasin (1926–2009) był wybitnym malarzem, grafikiem, fotografem, a także autorem esejów filozoficznych. W latach 1946–1951 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowniach malarstwa profesorów Zygmunta Radnickiego, Wacława Taranczewskiego i Zbigniewa Pronaszki oraz w pracowniach grafiki profesorów Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Srzednickiego.

Jako student uczestniczył w 1948 roku w 1. Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. Od 1962 roku był członkiem Grupy Krakowskiej. W latach 1963–1967 wykładał na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1967 roku związał swe życie zawodowe z Warszawą, gdzie w 1974 roku objął Samodzielną Pracownię Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych. W 1985 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego tej uczelni, a w 1987 został wybrany jej rektorem.

Zmarł 8 sierpnia 2009 roku w Warszawie.