Trudno dzisiaj jednoznacznie określić granice historycznego Dolnego Śląska. Na przestrzeni kolejnych wieków zmieniały się one w zależności od stanu posiadania książąt nim władających. Zasadniczo można przyjąć (w uproszczeniu), że są one tożsame z granicami obecnego województwa dolnośląskiego, ale trzeba przy tym pamiętać, że fragmenty tej krainy znajdują się także na terenie ościennych województw: lubuskiego, wielkopolskiego i opolskiego.

Historia Dolnego Śląska przypomina barwną mozaikę, na którą składają się dzieje kilku narodów, głównie polskiego, czeskiego i niemieckiego. Śmiało można mówić o swoistym tyglu narodowościowym, a doskonałą tego ilustracją może być Księga Henrykowska, w której po raz pierwszy zapisane zostały słowa wypowiedziane w języku polskim. Znamienne jest, że wypowiedział je Czech, do swej żony Polki, a zapisane one zostały przez niemieckiego mnicha. Podczas zwiedzania regionu, warto pamiętać, że jest on przesiąknięty historią, kulturą i sztuką kilku narodów.

Dolny Śląsk należy do najciekawszych regionów Polski. Znajduje się tutaj ogromna liczba zamków i pałaców, stawiająca go pod tym względem w czołówce nie tylko polskiej, ale i europejskiej. Z pewnością każdy znajdzie tutaj coś dla siebie: stare zamczyska, liczne podziemia, tajemnice Gór Sowich, zielone lasy Borów Dolnośląskich, kipiące historią miasta z zabytkami pamiętającymi czasy średniowiecza - to wszystko powoduje, że każdego roku region odwiedza ogromna liczba turystów. Niebagatelną rolę w atrakcyjności Dolnego Śląska odgrywa również ukształtowanie powierzchni, od płaskiej równiny w dolinie Odry, poprzez pofalowane wzgórza okolic Wzgórz Trzebnickich i Przedgórza Sudetów, po wyniosłe pasma Sudetów, kulminujące w najwyższym ich szczycie - Śnieżce (Karkonosze).

Bogata i burzliwa historia regionu pozostawiła trwałe ślady w zróżnicowanej architekturze, licznych zabytkach, zarówno świeckich, jak i sakralnych, a wszystko uzupełniają bezcenne z przyrodniczego punktu widzenia tereny, chronione w ramach licznych parków krajobrazowych, rezerwatów przyrody i dwóch parków narodowych.

Najstarsze ślady osadnictwa (sprzed 500 000 lat) znalezione zostały w regionie Trzebnicy i miejscowości Rusko koło Strzegomia. Znacznie młodsze są grodziska znalezione m.in. w Będkowicach w Masywie Ślęży, czy też Gilowie koło Niemczy. Z okresu romanizmu mamy na Dolnym Śląsku niewiele zabytków, ale trzeba pamiętać, że w tym okresie większość budowli budowana była z nietrwałego drewna. Niemniej jednak warto zobaczyć tzw. portal ołbiński w kościele św. Marii Magdaleny we Wrocławiu, a z większych zabytków rotundę św. Gotarda w Strzelinie, pozostałości kaplicy zamkowej w Legnicy oraz kościoły w Świerzawie i św. Idziego we Wrocławiu.

Znacznie lepiej przedstawia się sytuacja z zabytkami okresu gotyku. Tych jest na Dolnym Śląsku wyjątkowo dużo, a z najważniejszych trzeba wymienić liczne kościoły we Wrocławiu, bazylikę św. Jadwigi w Trzebnicy, katedrę świdnicką, kościoły w Kłodzku, Strzegomiu, Nysie i Jaworze. Ciekawymi zabytkami są także gotyckie ratusze, m.in. we Wrocławiu i Lwówku Śląskim, pozostałości murów miejskich (Paczków, Dzierżoniów) i oczywiście liczne zamki (Chojnik, Grodno, Książ, Gryf, Bolków, Wleń i wiele innych).

Również okres renesansu reprezentowany jest przez wiele cennych obiektów, z których trzeba wspomnieć o zamku brzeskim, zwanym Śląskim Wawelem, zamkach w Oleśnicy i Ząbkowicach Śląskich, czy wreszcie kamienicach mieszczańskich w większych miastach. Kolejny okres, czyli barok najpełniej uwidacznia się w licznych zabytkach sakralnych, m.in. kościołach i klasztorach w Trzebnicy, Henrykowie, Krzeszowie, Lubiążu, Legnickim Polu, ale także i świeckich, jak Aula Leopoldina we Wrocławiu, czy bogate rezydencje szlacheckie i magnackie w Żaganiu, Strzelinie, Książu. Z tego okresu pochodzą również Kościoły Pokoju w Świdnicy i Jaworze. Kolejne style architektoniczne (klasycyzm, style historyczne) również reprezentowane są przez bardzo liczne zabytki.